Posted by on 12 marca 2018

POWSZECHNOSĆ UCZENIA SIĘ. Nauka pisania jest pod wielu względami podobna do uczenia się jedzenia łyżką, oczywiście jednak pisanie jest umiejętnością o wiele bardziej skomplikowaną. Nauka pisania nie wiąże się tak ściśle i w sposób tak oczywisty ze sprawą utrzymania się przy życiu, jak umiejętność posługiwania się łyżką, jest jednak drogą do uczestniczenia w świecie ludzkim. Umiejętność pisania częściowo dowodzi, że się jest człowiekiem cywilizowanym. Każdy umie pisać; jeżeli dziecko nie umie pisać, czuje się opuszczone, czuje, że nie dorównuje otoczeniu. Nauczenie się pisania daje mu poczucie doskonalenia się i okazję zasłużenia na pochwałę i akceptację ze strony dorosłych, rodziców i nauczycieli. W większości wypadków nie musimy zbytnio wysilać się, żeby przekonać dzieci o ważności nauki pisania, tak jak nie musimy przekonywać większości dzieci o potrzebie nauczenia się posługiwania łyżką przy jedzeniu. Oczywi cie, są dzieci, które stanowią wyjątek pod tym względem, mające inne potrzeby, które wydają się im ważniejsze, pilniejsze i bardziej przynaglające niż uczenie się pisania. Te dzieci wymagają specjalnego zrozumienia i uwagi ze strony dorosłych. Kiedy mówimy, że wszystkie dzieci odczuwają potrzebę uczenia się pisania, nie rozumiemy przez to, że potrzeba ta jest jednakowo silna u wszystkich dzieci lub że występuje u wszystkich w tym samym wieku. Chodzi o to, ogólnie mówiąc, że potrzeba nauki pisania jest jedną z tych, które nie muszą i być dzieciom zaszczepione sztucznie. Julia Weber pisząc o wnioskach wynikających z rozwoju dziecka dla budowy programu nauczania wskazuje, że dzieci chcą się uczyć, wiedzieć i „umieć wykonać”. Nie trzeba im dokuczać, ani stosować specjalnych technik, żeby rosły. Jak mówi Donald Snygg, „uczeń nie jest bierną ofiarą swego środowiska”. [przypisy: kołnierze ortopedyczne, autyzm terapia, diagnoza autyzmu ]

Powiązane tematy z artykułem: autyzm terapia diagnoza autyzmu kołnierze ortopedyczne

Posted by on 12 marca 2018

POWSZECHNOSĆ UCZENIA SIĘ. Nauka pisania jest pod wielu względami podobna do uczenia się jedzenia łyżką, oczywiście jednak pisanie jest umiejętnością o wiele bardziej skomplikowaną. Nauka pisania nie wiąże się tak ściśle i w sposób tak oczywisty ze sprawą utrzymania się przy życiu, jak umiejętność posługiwania się łyżką, jest jednak drogą do uczestniczenia w świecie ludzkim. Umiejętność pisania częściowo dowodzi, że się jest człowiekiem cywilizowanym. Każdy umie pisać; jeżeli dziecko nie umie pisać, czuje się opuszczone, czuje, że nie dorównuje otoczeniu. Nauczenie się pisania daje mu poczucie doskonalenia się i okazję zasłużenia na pochwałę i akceptację ze strony dorosłych, rodziców i nauczycieli. W większości wypadków nie musimy zbytnio wysilać się, żeby przekonać dzieci o ważności nauki pisania, tak jak nie musimy przekonywać większości dzieci o potrzebie nauczenia się posługiwania łyżką przy jedzeniu. Oczywi cie, są dzieci, które stanowią wyjątek pod tym względem, mające inne potrzeby, które wydają się im ważniejsze, pilniejsze i bardziej przynaglające niż uczenie się pisania. Te dzieci wymagają specjalnego zrozumienia i uwagi ze strony dorosłych. Kiedy mówimy, że wszystkie dzieci odczuwają potrzebę uczenia się pisania, nie rozumiemy przez to, że potrzeba ta jest jednakowo silna u wszystkich dzieci lub że występuje u wszystkich w tym samym wieku. Chodzi o to, ogólnie mówiąc, że potrzeba nauki pisania jest jedną z tych, które nie muszą i być dzieciom zaszczepione sztucznie. Julia Weber pisząc o wnioskach wynikających z rozwoju dziecka dla budowy programu nauczania wskazuje, że dzieci chcą się uczyć, wiedzieć i „umieć wykonać”. Nie trzeba im dokuczać, ani stosować specjalnych technik, żeby rosły. Jak mówi Donald Snygg, „uczeń nie jest bierną ofiarą swego środowiska”. [przypisy: kołnierze ortopedyczne, autyzm terapia, diagnoza autyzmu ]

Powiązane tematy z artykułem: autyzm terapia diagnoza autyzmu kołnierze ortopedyczne